بنام خدا

                                                                دوران حساس تشکیل شخصیت

توجهی به خرد سالان

طفل وقتی به دنیا میآید موجودی جهانی یا کیهانی است و با کل نظام خلقت همآهنگ و دمساز  است وحتما وجد و حظی دارد که دیگران ندارند(اگر نقاهت نداشته باشد) شاید حالات خوش یک عارف را دارد در ماههای اول تولد از لحاظ روانی به هیچکس متکی نیست برایش مهم نیست که تنها باشد یا نباشد در این اوقات احساس نمیکند که مملو ک والدین است بلکه در حقیقت مملوک خداست  در اینحال والدین نمیتوانند دراو نفوذ کنند و ناچار تحت تاثیر فطرت پاک او هستند وغا لباعشقی  پاک به اودارند وشاید خود را در قبال او متعادل میسازند

                                                بنام او

                                      نواندیشی و نگرش نو

همه ماچیزهای نو را می پسندیم .از کهنه بیزاریم  از مطا لب کهنه وتکراری دلمان میگیرد و مطالب جدید ذوقمان را زنده میکند . دوست داریم از مکانهای جدید جز مکان خود دیدن کنیم و.. ودرعین حال پایبند کهنه هم هستیم این چه حکایتی است ؟

ابتدا خوب است توجه کنیم  که  نوو کهنه در درون ماست نه بیرون ازما ! نوومزمن وزشت وزیبا همچوآئینه حالات ما را منعکس میکنند.مثلا كسيكه عاشق يك چهره و قامت زيباست اين عشق در خودش است نه در بيرون بقول مولوي: "ويسه ومعشوق هم در ذات تست"  این برونی ها همه  آفات تست

اگر یک چیز زیبا را زیر ذره بین قراردهیم و ببینیم دیگرچنان نیست و اگر چیز زشتی را با ذره بین ببینیم آن زشتی را ندارد پس اینها  به  خودما بستگی دارد.

اصولا روح انسان یدیده ای است که همیشه تازه وزیباست وبرای همین ما زیبائی وتازگی  را دوست داریم چرا که میخواهیم  عین روح باشیم وباتازگی وزیبائی خود همراه باشیم  باآنکه مایه اصلی تازگی ونوپسندی در درون ماست اما با شرایطی که بدن ومغزما دارد روح وروان گرفتارمکتسبات مزمن ومزاحم میشود وبه آنها دل میبندد وازقا لب آنها به  هرچيز مينگرد.ودراينحا ل شرايط نو رادرك نميكند

وقتي زیبائی طلبی و نوپسندی ما  با تمایلات نفسانی ما میآمیزد به شکل ناهنجار بروزمیکند مثلابصورت تجمل پرستی ومیل افراطی درعوض کردن ابزار ووسائل و لباس میشود ویا به شدت تحت تاثیر زرق وبرق قرارمیگیریم واین وجه نا صحیح  آنست كه بانگاه غيرآزاد صورت ميگيرد(  دو وجهی بودن حالات آدمی ومثبت و منقی بودن آنها که در این نوشته ها مورد توجه بوده قابل دقت است)

ما از چیزهائی که در بیرون میبینیم   تصویر و تصوری حسي  ميسازيم و این تصویر وتصوردرسلولها ی مغزبایگانی ومانده میشود وما پايبند آن ميشويم وبعد هرچه را می بینیم  درقا لب آن آموختگی  قبلی وکهنه درمیآوریم وقضاوت میکنیم و ديگرچیززیبا و تازه ای نمیابیم ولي اگراز اول تصور ادراكي از چيزي داشته باشيم دو باره ديدنش تكراري نيست وبازآن را نو مي بينيم پس آنچه کهنگی می پذیرد برداشتهای سطحی و حسی ماست که با جسم وماده بیشترمرتبط است ولی ادراکات و احساسات عالی ما خاصیت نو شوندگی دارد زیرا به جوهرروح ما نزدیکتر است.

 تصویر و تصورات حسی ما برروی سلولهای مغز استوارند ولذا صورت مادی و قالبی پیدا میکنند(چون سلولهای مغز از ماده تشکیل شده ) اگر اینها کنار بروند همه چیز نو میشود وقتی به مسافرت میرویم  قالب هاي ذهني را كنار ميگذاريم ومناظر تازه مي بينيم و احساس طراوت میکنیم وچه بسا این مناظر را به مناظریکه در محیط زندگی دیده ایم ترجیح میدهیم (عارف وارسته به هرکجا که رود آسمان و زمین و موجودات را به یک رنگ می بیند)

کسانیکه به خارج سفر میکنند و نگاه عادتی راکنار میگذارند  به خاطر نو نگری شاید محیط آنجا را به محیط خود ترجیح دهند همین طور کسیکه از خارج به محیط ما میآید چیزهای نو وشگفتی می بیند که شاید خودمان نمي ینیم 

برخورد ما با کتابها وآثارعلمی واخلاقی هم همین طوراست ممکنست یک اثر خارجی تنها به خاطرخارحی بودنش نطرمارا بگیرد ودقت ما را جلب کند زیرا در قالب مکتسبات قبلی ما نیست واگر همان را یک شاعرقدیمی خودمان گفته باشد به نظرجالب نمیآید

دریک کتابی از یک نویسنده انگلیسی  که در باره قرآن تحقیقاتی کرده بود نوشته بود که درنظرما قرآن جاذبه مغناطیسی دارد وقتی یک آیه را میخوانیم حریصانه میخواهیم آیه بعد را هم بدانیم ونوشته بود گمان کردم من اینطورم بعد تلفن کردم و نظردوستان صاحبنظرم را جویا شده آنها همگی گفتند از نظر ماهم همین طوراست این بیشتربواسطه جدید بودن از نظر آنهاست(معارف عالی قرآن جای خوددارد) ولی دراثر تداوم ممکنست این جاذبه و تازگی محو شود به قول مولوی:

گربگیری نکته بکر و لطیف ....بعد درکت گشت بی ذوق وکثیف

به نظر میرسد علم و بصیرت در قرآن متضمن معنی از نو دانستن و از نو دیدن است واگر این معنی رامتضمن نباشد علم همان دانستگی های ذهنی یا "حمل اسفار" وبصیرت همان نگاه معمولی و بی فروغ محسوب میشود که علاج کوری دل نیست وقرآن کراراهشدار میدهد که" اعلموا" ویا" افلا تبصرون" یدانید. آیا نمی بینید؟مسلما این دانستنها ودیدنها خلاف کهنه اندیشی وکهنه بینی است وهمیشه  باید مطرح  باشد ومربوط به زمان خاصی نیست.

در صدر اسلام کلمه الله در بین مشرکان مطرح بود چنانکه در قرآن آمده است که اگرازآنها بپرسی چه کسی آسمانها و زمین را آفرید میگویند الله آفرید ولی قرآن معنی الله را از نو توضیح داد ومثلا خدا را از رگ گردن به انسان نزدیکترمعرفی کرد و.. ماهم باید  معنی الله را در اندیشه خود تصحیح کنیم وتصویر و تصورات حسی وقالبی را کنار بگذاریم و خدا را راز وجود خود و هستی جهان بدانیم نه چیزی خارج از خود و جهان ودراین مقا ل حتی المقدور به این نکته اشاره ای خواهد شد.

 لطفا كليك كنيد