احساس یگانگی                                                      

 اوراق دل شسته میشود ذهنیت دیرینه کنار میرود خاطرات رنگ میبازند وحا لت اشراف برامورمستقرمیشود انگارازخواب  عمیقی برخاسته است!

اینجا بودن وآنجا بودن بی معنا میشود و انسان منبعی از هستی میشود که درمنبعی لایتناهی غوطه ور است حیرتی فرح بخش حادث میشود یگانه ایست نشات گرفته ازآن یگانه جهان آفرین  بهتر بگوئیم رب اوخدا میشود(وشاید موجودات غیبی را ببیند)

زرق وبرق جهان فرو میریزد بجز سنگ و خاک و شیئ چیزی دیده نمیشود در عین حال همه چیزبه نظرآیه وپویا وبا معنی وسرشاراز حقیقت جلوه میکند .

 دراین حالت انسان هرواقعه ای را دقیق می بیند ولی با ان نمی آمیزد وابتکار عمل خودرا حفظ میکند آدمهای دیگرموجوداتی متحرک و دیدنی بنظرش میرسند وبا آنها مشکلی ندارد بلکه به ایشان عشق می ورزد در کنار من کیستم آنها کیستند هم مطرح میشود!

این احساس یگانگی   احساس تنهائی و بیکسی را کنارمیزند و جانشین آن میشود!

دراین حالت برای فرد روشن میشود که مصداق و نمونه انسان در زمین خود اوست وبیهوده خودرا با دیگران جمع زده است وبدون کلام باوگوشزد میشود که توئی وخدا ودیگرهیچ!!

انسان در حالت یکتائی قرین ابدیت است مرگ ندارد واز اجل استقبال میکند!

احساس یگانگی (عشق) را نمیتوان فرا خواند بلکه شاید چنین احساس کسی را فراخواند و اورا در بر گیرد ظهور این احساس درهمه ما ولوبطور نسبی  وخفیف ممکنست حضورقلب مناسب درنماز واستغنای طبع وآزاد اندیشی ازنشانی های آنست.

  زمینه  این حضور را مبتوان فراهم کرد مثلابا توقف فکرهای بیهوده وباتوجه به آفریننده ورازونیازونگرش به درون ومراقبه . هم ممکنست انسان سعی کند که خودرا ازدیگران بازشناسد واستقلال وتمامیت وجود خودرا دریابد

میتوان منتظراین حالت مبارک بود با انتظاری بی طمع وبدون هر تمایل وتعصب چه هرکسی درجهان یکتا آفریده شده وحق است که به آن برسد ولی چون شخصیت ما از طفولیت باعتبار دیگران شکل گرفته از تجرد نقس خود موقتا غافل شده ایم.

احساس یگانگی متناسب یا مترادف با نفس مطمئنه واخلاص و پاکی دل و.. است

عشق و مستی ووصال که درآثارعرفای ما بسیارمورد توجه است گویای همین حالتست

این نوشتاروهرسخن عرفانی دیگردلیل عدم حضور یگانگی است!زیرازبان یگانگی سکوتی معنا داراست

     تونامه خدائی وآن نامه سربه مهر   بردار مهرنامه ببین تا دراو چهاست./ اوحدی

    ای تو در پیکار خودرا باخته             دیگران را تو زخود نشناخته..

    کی تواین باشی که توآن اوحدی     که خوش و زیبا وسرمست خودی

   جوهرآن باشد که قائم بر خوداست    آن عرض باشد که فرع او شده است/مولوی

گرروی پاک و مجرد چو مسیحا به فلک    از فروغ تو به خورشید رسد صد پرتو/حافظ

( میتوانید مطمئن باشید که درنهان شخصیتی دارید بسیار برترازآنچه فعلا دارید  نامش را یگانگی  یا خویشتن خویش یا هرچه خواستید بگذارید شخصیت برتر  حقیقی است و به مبدا هستی اتصال دارد وشخصیت فعلی مجازیست وبه جامعه و محیط متصل است همه رنج  ما از اینست که در جهانی مجازی ومحدرد همچون زندان زندگی میکنیم اگر جهان لایتناهی  را احساس کنیم وخودرا درآن ببینیم رنجها میروند ونشاط میآید .هرگاه کسی بتواند اقلا این شخصیت محدود وعاریتی خود را چندان جدی نگیرد توفیق بزرگی است)