استفاده از فرصت ها

دو روز مانده به پایان جهان، تازه فهمید كه هیچ زندگی نكرده است. تقویمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقی مانده بود. پریشان شد و آشفته و عصبانی، بدرگاه خدا رفت تا روزهای بیشتری از خدا بگیرد .

داد زد و بد و بیراه گفت.پاسخ خدا سکوت بود. جیغ کشید و جار و جنجال به راه انداخت. باز سکوت.  آسمان و زمین را به هم ریخت. همچنان سکوت . به پرو پای فرشته ها و انسان پیچید. بازهم سکوت . کفر گفت و سجاده دور انداخت. پاسخش سکوت بود .  د لش گرفت و گریست و به سجاده افتاد. خدا سکوت را شکست و به اوالهام كرد: "عزیزم اما یک روز دیگر هم رفت تمام روز را به بد و بیراه و جار و جنجال از دست دادی."
تنها یک روز دیگر باقی است.. بیا و حداقل این یک روز را زندگی کن. لابه لای هق هقش گفت: اما با یک روز؟ چه کار می توان کرد؟  پاسخ شنيد: آنکس که لذت یک روز زیستن را تجربه کند، گویی که هزار سال زیسته است و آنکه امروزش را در نمی یابد، هزارسال هم بکارش نمی آید.
و آنگاه سهم یک روز زندگی را به او بخشيد و گفت: حالا برو و زندگی کن. او مات و مبهوت به زندگی نگاه کرد که  پيشاپيش  اومی درخشید. اما می ترسید حرکت کند، می ترسید راه برود، می ترسید زندگی امروزش تمام شود . قدری ایستاد. بعد با خودش گفت: وقتی فردایی ندارم، نگه داشتن این یک روز چه فایده ایی دارد؟
بگذار این مقدار زندگی را مصرف کنم. آنوقت شروع به دویدن کرد. زندگی را به سرو رویش پاشید. زندگی را نوشید و زندگی را بویید و چنان به وجد آمد که دید می تواند تا ته دنیا برود. می تواند بال بزند. او در آن یک روز، آسمان خراشی بنا نکرد، زمینی را مالک نشد، مقامی هم بدست نیاورد، اما در همان یک روز دست بر پوست درخت کشید، روی چمن خوابید، کفش دوزکی را تماشا کرد، سرش را بالا گرفت و ابرها را دید و به آن ها که او را نمی شناختند سلام کرد و برای آنها که دوستش نداشتند و بقولی چشم دیدن او را نداشتند از ته دل دعا کرد.
او در همان یک روز با دنیا و هر آنچه در آن است آشتی کرد و خندید و سبک شد. لذت برد و شرمسار شد و بخشید و عاشق شد و عبور کرد و تمام شد او در همان یک روز زندگی کرد و فرشته ها در تقویم خود نوشتند : "امروز او درگذشت، کسی که هزار سال زیسته بود!!

                                     =================

پینوشت :

باتوجه به این قصه میتوان گفت لازم نیست کسی روزآخرزندگی چنین کند ممکنست سالها قبل از آن متوجه باشد وفرصت ها را غنیمت بداند بهترین کاردراغتنام فرصت اینست که انسان خود را در مواقعی در حالت بی فکری و عدم تقلا یا حالت خلسه و حضور قلب نگه دارد. ارزش عبادات بیشتر برای اینست که امکان این حالت را فراهم میکنند

  نکته دیگراینکه ماعادت داريم به طول زمان اهميت بدهيم ولي عرض زمان هم مهم است وپيشامدهاي نو وشگفت در عرض زمان رخ ميدهد  ازنظر عرفا وقت كه خارج از طول زمان است اهميت داردهمه اهل معرفت به اهميت بودن در لحظه وحال  يا استفاده از وقت اشاره کرده اند ازجمله مولوی  میگوید:

جمله تلوین ها زساعت خاسته است      رست از تلوین که از ساعت برست

مثال از حافظ:

 وقت را غنیمت دان آنقدر که بتوانی   حاصل از حیات ایجان ایندم است اگردانی

پروین اعتصامی گوید:

وقت گرانمایه   وعمرعزیز     طعمه سال ومه وصبح ومساست

سعدی گوید(ترجمان حدیث)

سعدیا دی رفت وفردا همچنان موحود نیست   درمیان این وآن فرصت شمارامروز را..

اهل معرفت درسرزمينهاي ديگر هم به اهميت وقت ولحظه وخروج از زمان ذهني بسيارتوجه كرده اند مثلا كريشنا مورتي عارف هندي غم واندوه را عين زمان ميداند ازنظراوغم همان زمان است وحذف زمان  راه مهمي براي دستيابي به آرامش است.

در داستان مذکور دغدغه زمان ذهنی تبدیل به غنیمت دانستن وقت وفرصت شده است غم واندوه انسان ارتباط تنگاتنگی با زمان ذهنی دارد باآنکه غم واندوه از سنخ زمان نیست  وتناسبی باهم ندارنداما عملا اگر گذشته وآینده در نظر انسان فراموش شود (گذشته رفته وآینده هم موجود نیست)ودر زمان حال قرار گیرد غم ورنج روانی متوقف میشود این قابل توجه وتجربه است

و قابل توجه است كه زمان تقویمی بازمان  ذهنی تفاوت دارد اولی از گردش زمین بدور خورشید یا اصولا از حرکت ماده حادث میشود ودومی استمرارنفسانیات و خاطرات ما یا انعکاس زمان تقویمی برروحیه وروان ماست.احساس زمان ومکان اصولا برای جسم ما مطرح است و برای روح به این صورت مطرح نیست و اگر انسان به حقیقت روح خود نزدیک شود ماضی مستقبل از این شکل خارج میشود مولوي گويد

لامکانی که در او نور خداست      ماضی مستقبل وحالش کجاست

ماضی مستقبل ای جان از تواست  هردو یک چیزند پنداری دو است

نکته دیگراینکه كه فكروتوهم پايان زندگي با آنچه واقع ميشود متفاوت است اين گفتگوهاي اجتماعي و جنجالها در مورد مرگ شكل سالم و طبيعي ندارد واغلب به صورت فاحعه يا جادثه غير مترقبه معرفي ميشود در صورتي كه آن پديده اي تقديري و طبيعي است و جنبه اجتماعي ندارد ترس از مرگ غالبا از همين گفتگوهاي زائد ايجاد شده است مااز مرگ ميترسيم براي اينكه از نظر اجتماعي آنرا فهميده ايم وآنرا مرگ شخصيت اجتماعي خود ميدانيم ونيز بدرستي نميدانيم كه آن چيست واگر به وضوح بدانيم كه چيست ديگر نميترسيم.گفته میشود کسانی که به حالت موت رفته وبرگشته اند ازمرگ نمترسند.

 اصولا مرگ را با دانائي منظور داشتن سواي اين توهمات وترسهاست واين منظورداشتن به زندگي روشني ميبخشد و انسانيت ومعرفت راتقويت ميكند  گفته شده که عمل انسان درصورتی درست وکامل است که باتوجه به مرگ انجام شود. هركسي يگانه است ويكبار به دنيا آمده ويكبار هم ميميرد وموت اينهمه مسئله اجتماعي  که درذهن مادارد ندارد

همچنین به شکل خردمندانه آگاهی نسبت به گذشته وارزیابی آن بااینکه گفته میشود درحال باید زندگی کرد وغم گذشته را نباید خورد تفاوت دارد(دووجهی بودن حالات وافکار ما مطلب مهمیست که باید در نظر باشد تا ایجاد ابهام نکند)

وباید گفت مااصولا به اعتبار مرگ زنده ايم وآن چيز غريبي نيست كه وقوع آن فاجعه و ستم تلقي شود از جهت تقديربه همان سادگي كه برگي از درخت ميافتد پيش ميآيد زرد شدن وافتادن برگ خاصيتي است كه از ابتداهمراه پيدايشش بوده است ومرگ هم پديده ايست كه ملزوم تولدبوده است مرگ همين جاست در طول زمان فرضي نبايد ديده شود آن به وجود ما احاطه دارد چنانكه هوا و نيروي جاذبه زمین برما احاطه دارند.ومیتوان گفت اعضای بدن ما در ارتباط با آن در فعالیت اند ولی فعلا کاری به ما ندارد اگرکسی بتواند با این پدیده که مغضوب واقع شده آشتی  کند به سعادت وتوفیق بزرگی رسیده است.                                     

ازپيامبر گرامي اسلام نقل است كه هركس فوت ميكند از فوت خويش خوشحال ميشود( چه صالح باشد وچه فاسق) زيرا احساس ميكند كه از يك تنگنا بيرون آمده است و بعضي از عرفا مرگ را خروج از زندان دانسته اند مثلا مولوي گويد

 اهل دنيا جملگي زنداني اند    انتظار مرگ دار فاني اند

مطلب مرتبط: تفاوت حقیقت وتوهم مرگ در قسمت معرفت(یادداشتها)

                                            -----------------------

 داستان مذکوررا یک آشنای ارجمند  ارسال کرده بودند با تشکر از ایشان در اینجا منعکس گردید