جاودانگی

ماناخوداگاه زندگی خود را جاودانه میدانیم چرا که روح حیات جاودان دارد اما غالبا میخواهیم جاودانگی را بر جسم ووابستگی های اجتماعي خود حمل کنیم وچون متوجه میشویم که این ها  موقتی است گرفتارمشکل وابهام میشویم.

و چون میگوئیم زندگی دنیا موقتی است معنای موقت بودن را ازقیاس به زندگی دائمی میفهمیم وحتی آنکه جاودانی بودن رارد میکند معني جاودانگي را ميداند .

این سئوال قابل توجه است که تصوردائمی بودن برای ما از کجا حاصل شده است؟ آیا ممکن است تصورجاودانگی باشد و خود جاودانگی نباشد؟(قابل دقت) به نظرمیرسد اگر جاودانگی نبود فکر وتصورآن هم نبود! یعنی این فکر وتصوراز عمق روح جاودان برمیخیزد.

ازدلائل علمی جاودانگی:

طفلی که دررحم مادراست اگر از لحاظ علمی مورد بررسی قرار گیرد  معلوم میشود که او برای زندگی در رحم ساخته نشده چه دستگاهائی در بدنش هست که هیچ به کارزندگی در رحم نمیخورد مثلادستگاه تنفس و چشم وگوش ودست وپا بسیاری از اعضای دیگرش دراین محیط مصرف ندارد ومحقق را به این نتیجه میرساند که اینها برای زندگی دیگریست که از قبل  پیش بینی شده است

وانسانی که در دنیا زندگی میکند احساسات ونیروهائی دارد که در زندگی دنیائی به کارش نمیآید به عنوان مثال به آسمان نگاه میکند واز شکوه وعظمت آن حیران میشود میخواهد رازپیدایش کهکشانهارا بداند درصورتیکه هیچ چیز خوراکی یا پوشاکی که متناسب با نیاز بدنی وزندگی دنیائی اوست درآسمان پیدانمیشود یا میخواهد بینهایت را بفهمد به جقیقت هستی پی ببرد ونمیتواند ودر میماند آیا این تمایلات ونا کامی ها ارچه چیز حکایت میکند؟ آیا حاکی ازآن نیست که روح انسان برای زندگی در شرایط دیگری که بتواند این تمایلات را ارضا کند وحقایقی را دریابد ساخته شده است؟

وقابل توجه است که هرجا اثری از تمدن بشری یافت شده آثار مذهبی هم بدست آمده این یعنی  آدمی همواره میخواسته خودرابا نیروهای ماورای طبیعت مرتبط سازد وبا این نیاز بی امان وجستجوی حقیقت چه بسا به راههای کژ رفته وتند یس ها وچیزهای دیگری راپرستیده و یکی چون فرعون با انحراف ازمسیر ادعای خدائی کرده است وکسانی نیز به توحید دست یافته اند  وکسی چون منصور حلاج از مسیر درست خدارا در وجود خود کشف کرده است این حالات واستعدادها ازلحاظ زندگی دنیائی بی مصرف واضافی است چنانکه چشم وگوش ودست وپا برای طفلی که در رحم مادراست مصرف ندارد

وجادارد توجهی داشته باشیم به کرامات اولیا وکارهای فوق العاده ای که ازبعضی سرمیزند مثل دیدن ازراه دور و رویاهای های صادقه  وطی الارض  وعبور ازآب وآتش وفرادرمانی وغیره این حالات به  ورای محسوسات دنیائی  ارتباط دارد.

وباز تصورش را بکنیم که چرا  انسان درصورتیکه از لحاظ خوراک وپوشاک و مسکن تامین باشد باز در فکررشد و ترقی است هزاران آرزوی بجا وبیجادارد وآرام نمیگیرد وحتی میخواهد جهان رافتح کند! یایک انسان نیروهائی دارد که میتواند همه جهان را مدیریت کندو یا انسان آرزوی تولد دوباره دارد ومیخواهد از شرایطی که دارد خارج شود ویاآزادگی واتصال با قدرت برتررا تجربه کند

وچرا میخواهد جاوید باشد (که گفتیم  همین فکر جاودانگی نشانه جاودانگی و ابدیت است )البته درشرائطی که آدمی همه هستیش را از جسم بداند میترسد که مبادا با مرگ جاودانگی خودرا از دست بدهد وآنکه معنای جاودانگی رادرست بفهمد از موت هراسی ندارد اگرزندگی پس از مرگ نبود  عشق به جاودانگی دردنیا ویاآمادگی برای مرگ اینگونه در ساحت روانها نقش نمی بست واینها تمایلات وحالاتی زائد وبیمصرف بود

 خلاصه اینکه انسان به زندگی غریزی اکتفا نمیکند و دستخوش احساسات عالی میشود و حتی ممکنست به نیازهای غریزی ودنیائی پشت پا بزند و به شخصیت های معنوی ودر نهایت به پیامبران که سخنان غیر دنیائی زده اند وزیاده روی درارضای غرایز طبیعی را زیرسئوال برده اندعشق بورزد! آیا اینها نشانه  فوق دنیائی  بودن اصل وجود انسان نیست؟.

البته ما اعتقاد به بقای روح داریم ولی اعتقادات ممکنست تاریک باشد یا عقاید غیردینی وماتریالیستی به آن صدمه بزند یا برداشتهائی سطجی آنرا متزلزل سازد اما ادراک جاودانگی روح چیزدیگرست کسی که این ادراک را داشته باشد جاودانگی  مثل وجود آفتاب وروشنی روزازنظرش بدیهی است وباصطلاح غربیها آنچنان" تز" ی نیست که " آنتی تز" داشته باشد

 از دلایل ديگرجاودانگی اینکه هویت هر کس از طفولیت تا آخرثابت میماند انسان در هشتاد سالگی همانست که در چند سالگی بوده است با آنکه تمام سلولهای بدنش عوض شده یا تغییرکرده است یعنی روح مجرد است اگرچه به قول ملا صدرا جسمانیه الحدوث باشد. وازنظر معرفتی بایددانست که انسان قبل از پیدایشش هم وجودداشته چه با نفخه الهی ایجاد شده واین نفخه عدم نمیتوانسته باشد.

ویک دلیل فلسفی اینکه انسان جزئی ازکل عالم وجود است وعالم وجود فنا پذیرنیست ودر نتیجه این جزء وابسته به آن هم نمیتواند فناپذیر باشد یعنی اگرآنرا فناپذیربدانیم باید بگوئیم کل هستی هم فناپذیراست ! واین سخنی نامعقول ونادرست است.

 ویک نکته اینکه روح یا هویت اصلی انسان در بدن مکان خاصی ندارد شما نمیتوانید جائی ازبدن مثلا سریا  قلب یا شکم و.. را در نظر بگیرید و بگوئید روح من در اینجا مستقراست یعنی روح خاصیت ماده فنا پذبر را ندارد ونیزنمیتوانید بگوئید  وزن واندازه آن چقدر است در صورتیکه وزن واندازه بدن خودرا میدانید

وهركس دقيقا نگرشي بر درون خود داشته باشدممكنست  متوجه شود كه موجودي غيبي ونامرئي است وصورت واندامش بمنزله ماسكي بروجود حقيقي اوست و ديگران فقط ماسك او را ميبينند نه خود اورا وبنابراين تنها  خودش وخد ا يش به جضورش در جهان آگاه است  ونيز خودش ماسك ديگران وصفات آنها را ميبيند نه هويت حقيقي آنهارا. درآخر ابياتي ازمولوی رامرورو تكراركنيم

گربه ظاهرآن پري پنهان بود     آدمي پنهان تراز پريان بود

مرد را صدسال عم و خال او      يك سر موئي نبيند حال او

چیست نشانی ازآنک هست جهانی دگر      نوشدن حالها رفتن این کهنه ها